De weelde van Kruger, de Hollandse weilanden en fase 2.0

Een half jaar later. Tientallen ervaringen rijker. En ineens was het moment daar dat we Zuid-Afrika tijdelijk ‘moesten’ verlaten. Niet zozeer omdat we het zat zijn of de handdoek in de ring gooien, maar omdat wij niet tot de gelukkigen behoren die direct bij aanvang in het land, zonder enige moeite, een permanente verblijfsvergunning toegekend hebben gekregen (waar ter wereld lukt je dit wel, kun je je afvragen). Daarom verblijven we voorlopig (tot we met een andere constructie het ingewikkelde pad van de Zuid-Afrikaanse bureaucratie hebben bewandeld) op een zogeheten toeristenvisum. Dit visum houdt in dat je na zes maanden Zuid-Afrika moet verlaten, met overigens de positieve boodschap (al wordt dit niet zo expliciet vermeld) dat je daarna gewoon weer terug mag komen. Doen ze niet moeilijk over, het stempeltje is zo weer gezet. Even grenshoppen naar buurlanden als Zimbabwe of Mozambique zit er niet (meer) in. Zuid-Afrika heeft een tijd geleden de regels wat aangescherpt waardoor een terugvlucht naar het land van herkomst vereist is. Dus vlogen we naar Amsterdam. En eigenlijk kwam dat op een heel goed moment. De afgelopen zes maanden waren deels voorbij gevlogen, maar waren ook zeker niet de makkelijkste. Het opbouwen van een nieuw leven met alle bijbehorende onzekerheden gaat je niet in de koude kleren zitten zeg maar. Omdat we alle mogelijke vakanties en lange weekenden vrij ook willen benutten om zoveel mogelijk van dit prachtige land te zien, plakten we voorafgaand aan onze vlucht naar Amsterdam nog een week vakantie vast. We vlogen naar Johannesburg, alwaar we met een huurauto een ronde door Mpumalanga en Limpopo reden met het Kruger National Park en de Blyde River Canyon als absolute hoogtepunten.

Op safari met jonge kinderen is leuk maar, ik ga er niet om liggen, niet altijd even makkelijk. Waar wij ons als volwassenen uren kunnen verheugen en verwonderen treedt bij de junioren (en dan vooral bij die van 2) al snel de verveling op (lees ook mijn nieuwste column op kekmama.nl over deze topic https://www.kekmama.nl/artikel/columns/laurie-niet-geschikt). Gelukkig wisten we onszelf en de kids voldoende te vermaken om twee prachtige dagen door het Krugerpark heen te rijden. Uiteraard te kort voor de enorme omvang en rijkheid van dit stuk natuur, maar man wat was het prachtig. We zagen leeuwen met welpjes, giraffes, zebra’s en wildebeesten, olifanten, hyena’s, een luipaard vlak langs de weg, nijlpaarden en krokodillen bij de rivieren en de meest wonderlijke vogels. We sliepen op prachtige locaties en vierden Otis z’n tweede verjaardag zonder taart (nergens te vinden in Kruger) maar mét een enorme stapel pannenkoeken.

Na de prachtige flora en fauna van het Krugerpark en de weidse uitzichten van de Blyde River Canyon (zie foto) vlogen we midden in de nacht vanuit Johannesburg naar Amsterdam. Erik en de kids sliepen zowaar een paar uur en de vlucht verliep redelijk voorspoedig. Voor mij is slapen in een vliegtuigstoel een onmogelijke missie (iets met lange benen en een lichaam wat een zittende positie niet aan slaap koppelt) dus probeerde ik mijn steeds gaarder en duffer wordende brein te activeren met domme films uit het KLM entertainment systeem. Uiteindelijk stapten we 11 uur later door de schuifdeuren van de aankomsthal van Schiphol. Deze keer met een stuk lichtere koffers en een lichtere gemoedstoestand dan op de heenweg.

Ook in Nederland waren de twee weken eigenlijk te kort om iedereen te kunnen zien, spreken, omhelzen en daartussen zelf ook nog een beetje tot rust te komen. Desalniettemin genoten we van het wederzien met familie en goede vrienden, de ontspanning van het bekende, de geneugten van Amsterdam en de rust van het platteland. We keken potjes voetbal, speelden spelletjes in alle soorten en maten (in Zuid-Afrika hebben we nog geen bordspelfanaten kunnen vinden helaas) en wandelden in het prachtige groen van de Nederlandse natuur.

Na twee weken viel het afscheid op sommige momenten weer enigszins zwaar, maar voelde het ook goed om weer te gaan. Klaar voor fase 2.0 van ons avontuur. Waarin de (financiële) onzekerheid, het onduidelijke toekomstperspectief, de koude regenachtige wintermaanden, een huis met kieren zonder verwarming en de vieze boterhammen niet zozeer de redenen zijn om terug te keren naar Zuid-Afrika…maar de avontuurlijke levensstijl, de ver te zoeken comfortzone, de durf om nieuwe dingen te proberen en de weelde van het landschap des te meer. Fase 2.0, kom maar op